Czas wcisnąć pauzę. O priorytetach, których nie da się zaplanować

Kiedy zaczynałam pisać na mamaux.pl, chciałam pokazać, że bycie mamą i bycie projektantką UX to wcale nie są dwa odległe światy. Często łapałam się na tym, że patrzę na córkę, jak na użytkownika tylko w innym kontekście niż w pracy. To była (i, mam nadzieję, kiedyś jeszcze będzie) wspaniała przygoda, jednak nadszedł czas na przerwę, ponieważ życie stawia przed nami kolejne, coraz trudniejsze wyzwania i w tym momencie bycie mamą i żoną ma bezwzględnie najwyższy priorytet. Czas odłożyć laptopa na bok.

Życie bez makiety

W projektowaniu uwielbiamy plany, harmonogramy i przewidywalność. Ale życie rzadko trzyma się wytyczonych ścieżek użytkownika. Czasem pisze dla nas scenariusz, którego nie uwzględniliśmy na żadnej makiecie i którego nie dało się przetestować wcześniej. Moja rodzina stanęła właśnie przed takim wyzwaniem. To ten moment, kiedy wszystkie teorie o work-life balance przestają mieć znaczenie, bo szala wagi przechyla się gwałtownie w jedną stronę – w stronę domu. Mierzymy się z wyzwaniami, które wymagają ode mnie nie tylko czasu, ale przede wszystkim pełnej obecności, spokoju i siły.

Co dalej z blogiem?

Dlatego muszę na jakiś czas zwolnić. Mamaux.pl nie znika z sieci – wszystkie artykuły zostają i mam nadzieję, że nadal będą Wam służyć, bawić i wspierać w gorsze dni. Jednak ja muszę przejść w tryb „offline”. W najbliższym czasie nie pojawią się nowe teksty, a w mediach społecznościowych będzie mnie znacznie mniej. To nie jest „do widzenia”, a raczej „do zobaczenia później”. Teraz muszę skupić całą swoją uwagę na tym, co w życiu najważniejsze – na moich bliskich, którzy potrzebują mnie w 100%.

Dziękuję, że jesteście

Chcę Wam bardzo podziękować za każdy komentarz, każdą reakcję i każdą chwilę, którą tu spędziliście. Pamiętajcie, że czasem najlepszym user experience, jakie możemy zafundować naszej rodzinie (i sobie), jest po prostu bycie tu i teraz. Bez ekranów, bez planów, z pełną akceptacją tego, co przynosi los.

Ściskam Was mocno i życzę Wam dużo spokoju.

Do usłyszenia,

Angela